آن وقتها

که

از پشت دیوار بیرون می پریدی و

شیطنت وار

دو انگشت کودکانه ات را شلیک می کردی

مرگ

همان

جیغ و افتادن و بستن پلکها بود

و

معجزه ،

چند لحظه بعد

دست و پا می زد

حالا

خاک

چه زود

راه هر معجزه را

می بندد

تنها که یادم بماند .  

                                                              من گنگ خواب دیده و عالم تمام کر

نه من می گویم                                                           

            نه شما می شنوید .

چراغ را خاموش می کنم ،

پرده را کنار می زنم و

           سایه ی دستهایم

با دیوار حرف می زند ...